| |  |  |  | |
De Geschiedenis van de "Maine-coon" Een van de eerste Rassen
Zo`n honderd jaar begonnen kattenliefhebbers in de verenigde staten hun huisdieren tentoon te stellen en ermee te fokken.
Dit fenomeen was min of meer overgewaaid uit Engeland naar de oostkust van de Verenigde Staten, Nieuw Engeland.
Er kwamen veel Engelse jongedames op Amerikaanse bals,waar ze een echtgenoot vonden, en met het verhuizen van de bruidschat kwamen er vaak ook raskatten per schip mee.
De meeste raskatten waren langharen, van het ras dat vandaag de dag Pers heet, maar daarnaast had men aan de oostkust van de verenigde staten zelfs al mooie langharige huiskatten.
Zij deden in schoonheid niet onder voor de toenmalige Perzen uit Engeland, die nog niet zo kortneuzig waren als tegenwoordig.
Deze lokale langharen werden Maine-coons genoemd. De oorsprong van de Maine-coon kat
De Maine-coon werd oorspronkelijk aangetroffen in Maine, een staat aan de oostkust van de Verenigde Staten, waar de uit Europa afkomstige voorouders van het huidige ras in de 19e eeuw werd geïntroduceerd.
Deze kat werd getoond op de eerste Amerikaanse kattenshows, maar door de opkomst van de exotische rassen, zoals de Pers, daalde zijn populariteit.
In de jaren '50 leefde de belangstelling voor het ras weer op en sindsdien heeft deze opvallende mooie kat fans over de hele wereld.
De oorsprong van de Maine-coon-katten is niet echt goed gedocumenteerd.
We weten alleen uit scheepsinventarissen dat er al honderden jaren, vanaf de vroegste Europese kolonisaties, katten uit Europa naar de Verenigde Staten meegenomen werden.
Ongeveer tien procent van de Engelse huiskatten is langharig, maar in de streek waar de Maine-coon vandaan komt is het percentage hoger.
Daarbij komt dat meeste mensen langharige katten chiquer en mooier vinden dan kortharige katten, mogelijk zijn er dan ook relatief meer langharige dan kortharige katten meegenomen, of kregen ze een betere verzorging. Herkomst
'Coon' staat voor 'Raccoon', dat wasbeer betekent en verwijst naar de sterke gelijkenis tussen de geringde lange staarten van deze katten en van wasberen.
Het verhaal gaat dat de inwoners van Maine dachten dat de Maine-coon een kruising was tussen de gewone kat en de wasbeer, maar dit soort kruisingen is genetisch niet mogelijk. Rasnaam
De Maine-coon kent twee verklaringen, bekend is het sprookje dat de kat met zijn vaak geringde staart een kruising zou zijn tussen een kat en een wasbeer(Eng.:`racoon`), wat genetisch onmogelijk is.
Een ander verhaal waarin de rasnaam wordt verklaard, is het feit dat een Engelse kattenminnende scheepskapitein, genaamd Coon, tijdens de zeereizen katten mee aan bord nam
Deze kapitein zeilde ook op Nieuw Engeland en had toen langharige katten aan boord.
Als hij aan wal ging, gingen zijn katten met hem mee, sommige keerden nooit terug op het schip.
Toen er een nestje in de Amerikaanse staat Maine langharige kittens verschenen, zeiden de eigenaren daarvan dat,
dat dit "Coon-katten"waren, de nazaten van de katten van kapitein Coon Het begin
Rond de eeuw wisseling (1900) vonden de eerste kattententoonstellingen in de Verenigde Staten plaats.
In de eerste tijd werd er een tweedeling tussen de langharen gemaakt; enerzijds de "Main cats"en anderzijds de geïmporteerde Engelse langharige dieren "de Perzen".
Deze tweedeling kwam niet naar voren in de klassen op de shows, want die schaarden "de Engelse Perzen" en "de Maine Cats" beiden onder de term 'langhaar'. Wel werden de herkomst in catalogi vermeld en in stamboom geregistreerd.
Zowel Engelse als Amerikaanse katten konden geregistreerd worden, maar er was een verschil; Amerikaanse katten konden enkel geregistreerd worden als er een beëdigde verklaring werd afgegeven van die herkomstvermelding.
Dit heeft tot ongeveer tot 1915 geduurd.
Daarna werden de Maine-coons met de Engelse langharige dieren samengevoegd tot een langharige Perzen.
Maine-coons werden niet meer als zelfstandig ras gefokt. Officieel herkenning
Het zou zo`n vijftig jaar duren voordat er weer interesse kwam voor de authentieke Amerikaanse Maine-coon.
Het was niet zo dat alle Maine Coons in fok programma's beland waren en dus min of meer opgegaan in de Pers.
Er waren ook nog meer dieren die zichzelf als huiskat en boerenkat aan de Oostkust in stand hielden, ook al hielden hun eigenaren geen stambomen(meer) bij.
In 1950 startten twee dames in Maine de Cental Maine Cat Club.
Ze begonnen de Maine-coons te promoten als authentiek . Amerikaans ras.
Pas ruim tien jaar later, in de jaren zestig van de twintigste eeuw, kwam voor het eerst weer oorspronkelijke Maine-coons op Amerikaanse tentoonstellingen uit.
Liefhebbers begonnen opnieuw stambomen bij te houden en hun dieren te registreren bij de overkoepelende organisaties op ras kattengebied.
De Amerikaanse liefhebbers presenteerden het ras trots als hun eigen, en de kat werd tot officieel `state animaal`van de staat Maine uitgeroepen.
In 1976 volgde de erkenning van de grootste Amerikaanse overkoepelde organisatie, de cat Fanciers Association (cfa).
Maar voor die tijd was het ras al langer erkend bij kleinere organisaties, waar logischerwijze veel Maine-coon liefhebbers en fokkers onderdak vinden.
Uit deze kleinere organisaties ontstonden later een zeer grote ras kattenfederatie, de TICA (The International Cat Association).
Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat juist bij deze laatste organisatie veel fokkers en liefhebbers van de Maine-coon te vinden zijn,die de organisatie tot op de dag van vandaag trouw zijn gebleven. Algemene Uiterlijke kenmerken
Maine-coons zijn katten met een natuurlijk uiterlijk en een makkelijk te onderhouden vacht.
Ze worden iets groter dan gewone huiskatten, namelijk vijf tot acht kilo, waarbij katers iets forser zijn dan poezen.
Omdat het ras zich betrekkelijk traag ontwikkelt, zijn ze pas met een jaar of vier volwassen en hebben dan pas hun uiteindelijke type en vacht bereikt.
Hun verschijning is imposant door hun los uitstaande vacht, hoge poten en lange, volle staart en geeft een goed gespierde, stevige en krachtige indruk. Kop
De brede kop heeft een vierkante snuit met een lichte welving in de neus, grote oren met haarpluizen eruit en het liefst pluimpjes aan de punten.
Verwacht wordt dat de kop wordt omlijst door een kraag. Vacht
De vacht is dicht, kort op de kop, schouders en poten en geleidelijk langer langs de rug en de flanken, met een enigszins ruig- en volbehaarde broek op de achterpoten en lang buikhaar.
De vacht is geschikt voor alle jaargetijden; de lange pluimstaart wordt gebruikt om voeten en oren warm te houden als ze zich helemaal oprollen.
De vacht is waterafstotend en klit nauwelijks, omdat er weinig ondervacht aanwezig is en is dan ook eenvoudig te verzorgen.
Eén keer in de week kammen en borstelen is meestal voldoende, waarbij u de vier 'oksels' niet moet vergeten. Kleuren
Hoewel browntabby de meest populaire kleur is, zijn bij de Maine-coon vrijwel alle kleuren mogelijk. Alleen de kleuren lila en chocolate en de Siamese point-aftekening zijn niet toegestaan,
Afhankelijk of de kat tabby, effen, blauw of zilver is, voelt de vacht stugger of zachter aan.
De volgende twee vachtpatronen zijn toegestaan: gemarmerd, ook wel 'classic' of 'blotched' genoemd en gestreept, ook wel 'mackerel' genoemd, tevens is effen mogelijk.
Hoewel de Maine-coon goed binnenshuis gehouden kan worden,
heeft hij het liefst een uitloop naar buiten. De Maine-coon mag niet met andere rassen gekruist worden.
Als u een Maine-coon koopt, let er dan op dat er op de stamboom bij elke voorouder MC staat en geen ander ras Karakter
Onder het misschien wat wilde uiterlijk van de Maine-coon verbergt zich een aanhankelijke kat met een zeer tolerant karakter. Hij is niet opdringerig, maar wel speels (sommigen apporteren ook) en intelligent. Van naturen rustig van aard en goedgehumeurd zal hij niet gauw zijn nagels gebruiken en vechtpartijen bij voorkeur uit de weg gaan. U zult verbaasd zijn over het zachte stemgeluid als u voor het eerst een Maine-coon hoort miauwen. Katers zijn in het algemeen wat ondernemender.
Poezen zijn vaak wat gereserveerder tegenover vreemden. Aard De Maine-coon is van origine een boerenkat en daarom stevig gebouwd stoer en hij kan tegen een ruig klimaat. Een apart kenmerk is de gladde ruige vacht. Het dier is goed van verhoudingen en heeft een uitgebalanceerde lichaamsbouw. Geen enkel onderdeel van de kat is overdreven. De Maine-coon bezit een vriendelijke karakter en kan zich makkelijk aanpassen aan veel verschillende omstandigheden en omgeving. Gedetaileerde zaken Kop
Karakteristiek is de middelmatig wijde kop met een middellange wijdte en een vierkante voorsnoet. Oudere katers kunnen katerwangen krijgen,waardoor de kop wat breder lijkt. Hoge jukbeenderen,een stevige kin die evenwijdig loopt aan de neus en bovenlip. De neus is gemiddeld van lengte en licht concaaf van vorm wanneer men van voren kijkt, de oren zijn groot en wijd aan de basis met goede binnenbeharing en ze lopen uit een vrij puntig aandoende top. De plaatsing is aan de basis ongeveer een oorbreedte apart, en expressief en ze waaieren niet uit. De ogen zijn groot en expressief en staan wijd uit een, ze zijn licht scheef ingezet met een buitenhoek die in de richting van het oor wijst. De nek is gemiddeld van lengte. Lichaam
De Maine coon heeft een gespierd lichaam met een brede borstkas, het formaat is gemiddeld tot groot.
Poezen zijn over het algemeen kleiner dan katers.
Het lichaam is lang met alle onderdelen in harmonieuze verhouding.
Om een goed uitgebalanceerd rechthoekig beeld te geven; geen enkel onderdeel van de anatomie oogt zo overdreven dat het de balans verstoort.
Maine Coons ontwikkelen zich langzaam in de tijd.
De poten zijn stevig en staan wijd uiteen,zijn van gemiddelde lengte en passen bij het lichaam.
De voorpoten zijn recht; de achterpoten zijn recht.
De voeten zijn groot,rond en voorzien van haarpluimpjes. Zij hebben vijf tenen voor en vier achter.
De staart is lang,met een stevige aanzet en geleidelijk dunner uitlopend naar het einde.
De staartbeharing is lang en vloeiend. Vacht
De vacht is zwaar en ruig van structuur, hij is korter op de schouderpartij en langer op de buik en achterkant.
Een kraag rond de nek is wenselijk.
De textuur is zijde achter en de vacht valt sluik. Grond van diskwalificatie
Een delicatie bottenstructuur, ondervoorbeet, scheelzien, knikstaart.
Onjuiste aantal tenen.
Katten die bewijs van raskruising vertonen resulteren in de kleuren chocolate/lilac,points of ticked tabby. Vacht kleuren en de standaard
De standaard voor het algemene rastype mag dan over de gehele wereld redelijk overeen komen, wat betreft de toegestane kleuren zijn er verschillen.
Maine-coons worden over de hele wereld in een veelheid aan kleurcombinaties en patronen gefokt.
Het ras wordt ingedeeld in kleurgroepen. De gebruikte benamingen wisselen nog wel eens, dit geldt ook voor shows.
Ook zijn er kleurslagen die overtreden zijn en lang niet overal toegelaten worden.
Dit betreft factoren als chocolet, cinnamon, ticked tabby, partiele albinofactoren als Siamees en Burmese kleuren, die heel af en toe voorkomen.
De meeste fokkers vinden dat deze niet bij dit authentieke boerenkatten ras horen. Verwanten rassen
Behalve de Maine-coon zijn er meer langharige boerenkattenrassen bekend.
Voor deze rassen geldt dat het oorspronkelijke type als stevig gebouwde boerenkat en/of huiskat .
nog steeds voorkomt in het land of de streek van herkomst.
Uit Noorwegen stamt bijvoorbeeld de Noorse Boskat,die zich onder meer van de Maine Coon onderscheidt.
door een driehoekige kopvorm en een licht verbouwt lichaam (achterpoten zijn langer dan de voorpoten).
Uit Rusland kennen we de Siberische kat, die een vrij ronde kop heeft en een meer gedrongen lichaam.
In Turkije komt tot slot de Turks Angora voor, de meest slanke van de langharige boerenkattenrassen met een elegante bouw en vrij lange smalle kop. Waarom een Maine-coon? Voordat u tot de aanschaf van een bepaald ras besluit, is het belangrijk te weten of het ras qua karakter bij U zal passen.
Eén van de redenen dat het ras zo populair is geworden, heeft te maken met het feit dat de Maine-coon geen kat is voor gevorderden.
Maine-coons staan bekend om hun aanhankelijke,rustige en stabiele karakter en ze kunnen goed omgaan met kinderen en honden.
Ze zijn trouw en hechten zich aan de hele familie, hoewel sommigen een van de gezinsleden als uitgesproken favoriet uitkiezen.
Ze vinden het prettig om mee te doen met alles wat er in huis gebeurt, maar zijn nooit opdringerig of overmatig druk.
Harmonie in huis is voor hen heel belangrijk. Hoewel ze geen zeer luide stem hebben, hebben ze een heel vocabulaire; van kleine zachte chirp -miauwtjes tot een stevige donkere miauw, dit om precies aan te geven wat ze bedoelen. Dit geldt zowel in hun contacten onderling als met mensen.
Een Maine-coon doet het goed in een rustig tweepersoons huishouden, maar mengt zich over het algemeen ook zonder problemen in een druk gezin met honden en kinderen.
Het karakter van een individueel dier kan natuurlijk afwijken van het gemiddelde raskarakter.
Er zijn rustigere en drukkere exemplaren.
Desondanks gaan trefwoorden als harmonieus,van gezelschap houden en tegen een stootje kunnen de meeste Main-coons ook. |
 |
| |  |
|
|
